Depresyjność & Smutek & Spadek aktywności

Start /  Menu Główne new /  Objawy psychogenne & Zaburzenia osobowości / 

Depresja & Smutek & Spadek aktywności

 

Depresja jest złożonym stanem psychofizycznym, którego kluczowym aspektami są: przewlekły, nieadekwatny smutek, wyraźny spadek aktywności, brak zdolności cieszenia się czymkolwiek, lęk i wzmożony niepokój lub apatia.

 

Smutek doświadczany jest jako nieadekwatny, intensywny, przewlekły stan emocjonalny wpływający niekorzystnie na funkcjonowania pacjenta. Co istotne, odczuwany również wtedy, gdy brak jest w życiu pacjenta istotnych doświadczeń kryzysowych np. znaczących strat, żałoby czy deprywacji podstawowych potrzeb życiowych, które mogłyby wyjaśniać jego pojawienie się.

 

Smutek może być doświadczany w połączeniu z innymi stanami emocjonalnymi.

 

Smutek jest odczuwany wraz z intensywnie towarzyszącymi mu uczuciami beznadziei, braku sensu życia, poczucia winy, niechęci do życia, płaczliwością, myślami rezygnacyjnymi bądź samobójczymi. Stanowi on wówczas duże ryzyko wobec wysokiego prawdopodobieństwa prób samobójczych.

 

Smutek odczuwany wraz ze współistniejącymi uczuciami zniechęcenia, apatii, trudności w mobilizacji do jakiegokolwiek działania. Często towarzyszą temu uczucia stale odczuwanego, nadmiernego zmęczenia, niemożność wykonywania podstawowych obowiązków życiowych i zawodowych, wycofywanie się z relacji z ludźmi.

 

Smutek odczuwany wraz ze współistniejącymi uczuciami nieprzyjemnego pobudzenia, wewnętrznego niepokoju i nadmiernej drażliwości. Czasami towarzyszy temu chwiejność nastroju – okresy smutku przerywane są krótki epizodami nadmiernie wręcz dobrego samopoczucia, szybko jednak ustępującego ponownie pojawiającemu się zniechęceniu.

 

Smutek odczuwany wraz ze współistniejącym uczuciami niezdolności do cieszenia się czymkolwiek w życiu, brakiem odczuwania jakiejkolwiek przyjemności, zasadniczo ograniczonym zainteresowaniem aktywnościami, które wcześniej sprawiały radość. Towarzyszy temu wycofywanie się z różnorakich aktywności – porzucenie pracy, hobby, wcześniejszych pasji, obojętność wobec wszystkiego.

 

Smutek odczuwany z towarzyszącymi mu problemami ze snem (głównie bezsennością, ale również nadmierną sennością), zaburzeniami łaknienia (zazwyczaj brakiem apetytu lub rzadziej z nadmiernym apetytem), różnymi dolegliwościami somatycznymi (np. bólami głowy).

 

Istotnym czynnikiem patognomicznym jest stwierdzenie, że nadmierny smutek był odczuwany przez dłuższy okres czasu (minimum jeden miesiąc) i był doświadczany przez pacjenta jako objaw, który w istotnym stopniu ogranicza jego możliwości życiowe.

 

Należy pamiętać, że smutek może stanowić jeden ze znaczących objawów różnych zespołów klinicznych, jest kluczowym diagnostycznie objawem zespołu depresyjnego, bardzo znaczącym objawem zespołów lękowych, neurastenicznych i niektórych zaburzeń osobowości.

 

Spadek aktywności przejawiać się może jako stale odczuwane przez pacjenta uczucie słabości, trudności w mobilizacji do działania, niechęci do różnorodnych aktywności (pracy, zainteresowań, życia rodzinnego czy towarzyskiego). Może temu towarzyszyć odczucie stałego zmęczenia, wręcz wyczerpania. Czasami pacjent ma wrażenie bycia przewlekle chorym somatycznie, skłania go to do bezowocnych prób diagnoz internistycznych