Smutek & Apatia

Start /  Menu Główne /  Objawy psychogenne / 

     Smutek doświadczany jako nieadekwatny, intensywny, przewlekły stan emocjonalny w sposób istotny wpływający na funkcjonowania pacjenta. Co istotne odczuwany gdy brak jest w życiu pacjenta istotnych doświadczeń kryzysowych np. znaczących strat, żałoby czy deprywacji podstawowych potrzeb życiowych, które mogłyby wyjaśniać jego pojawienie się.

Może być doświadczany w połączeniu z innymi stanami emocjonalnymi.

  1. Smutek odczuwany wraz z intensywnie z towarzyszącymi mu uczuciami beznadziei, braku sensu życia, poczucia winy, niechęci do życia, płaczliwością, myślami rezygnacyjnymi bądź samobójczymi. Stanowi on wówczas duże ryzyko wobec wysokiego prawdopodobieństwa prób samobójczych.
  1. Smutek odczuwany wraz z współistniejącymi uczuciami zniechęcenia, apatii, trudności w mobilizacji do jakiegokolwiek działania. Często towarzyszą temu uczucia stale odczuwanego, nadmiernego zmęczenia, niemożność wykonywania podstawowych obowiązków życiowych i zawodowych, wycofywanie się z relacji z ludźmi.
  1. Smutek odczuwany wraz z współistniejącymi uczuciami nieprzyjemnego pobudzenia, wewnętrznego niepokoju i nadmiernej drażliwości. Czasami towarzyszy temu chwiejność nastroju – okresy smutku przerywane są krótki epizodami nadmiernie wręcz dobrego samopoczucia, szybko jednak ustępującego ponownie pojawiającemu się zniechęceniu.
  1. Smutek odczuwany wraz z współistniejącym uczuciami niezdolności do cieszenia się czymkolwiek w życiu, brakiem odczuwania jakiejkolwiek przyjemności, zasadniczo ograniczonym zainteresowaniem aktywnościami, które wcześniej sprawiały radość. Towarzyszy temu wycofywanie się z różnorakich aktywności – porzucenie pracy, hobby, wcześniejszych pasji, obojętność wobec wszystkiego.
  1. Odczuwany z towarzyszącymi mu problemami z snem ( głównie bezsennością ale również nadmierną sennością ), łaknieniem ( brakiem apetytu lub nadmiernym apetytem ), różnymi dolegliwościami somatycznymi ( np. bólami głowy )

Istotnym jest aby smutek był odczuwany przez dłuższy okres czasu ( minimum jeden miesiąc ) i był doświadczany przez pacjenta jako objaw, który istotnie utrudnia życie, ogranicza możliwości życiowe.

Należy pamiętać, że smutek może stanowić jeden ze znaczących objawów różnych zespołów klinicznych, jest kluczowym diagnostycznie objawem zespołu depresyjnego, bardzo znaczącym objawem zespołów lękowych, neurastenicznych i niektórych zaburzeń osobowości.