Zespół przewlekłego zmęczenia – kliniczny program leczenia

Start /  Menu Główne /  Programy leczenia  / 

PROGRAM KLINICZNY LECZENIA ZESPOŁU NADMIERNEGO ZMĘCZENIA

 

Rejestracja 510 – 358 – 300

 

Osoby prowadzące diagnozę i leczenie:

Marek Tomaszewski, specjalista psychiatra, certyfikowany psychoterapeuta

Edyta Wierzbicka, ukończona specjalizacja z psychologii klinicznej, psychoterapeuta psychodynamiczny

Lidia Zawieja, specjalista ds. diagnozy i psychoterapii dla osób z wzmożoną drażliwością i trudnością w kontroli impulsów, psychoterapeuta psychodynamiczny

Maciej Wójcik, psycholog, dyplomowany psychoterapeuta psychodynamiczny

Maja Biała, psycholog, dyplomowany psychoterapeuta psychodynamiczny

 

Program dedykowany jest osobom skarżącym się na utrzymujące się przewlekle objawy zmęczenia i trudności w mobilizacji do aktywności.

Obejmuje on następujące oddziaływania terapeutyczne:

  1. Diagnozę kliniczną mającą na celu określenie powodów zespołu przewlekłego zmęczenia.
  2. Leczenie – wybór optymalnej metody, ocenę jej efektywności, zakończenia leczenia.

 

Diagnoza kliniczna

W procesie diagnozy klinicznej musimy określić przede wszystkim to, czy charakter objawów potwierdza wystąpienie zespołu przewlekłego zmęczenia oraz co może być jego przyczyną ujawnienia się u pacjenta.

W obrazie klinicznym zespołu przewlekłego zmęczenia dominują objawy stale utrzymującego się uczucia znużenia, apatii, trudności w mobilizacji do jakiegokolwiek działania, obniżonego poziomu lub wręcz wycofywania się ze znaczących obszarów aktywności życiowej. Współistnieją z nimi objawy zaburzeń snu (bezsenności lub nadmiernej senności), zaburzeń łaknienia, zaburzeń strefy seksualnej (spadek libido), obniżonego samopoczucia lub chwiejnego nastroju, rzadziej okresowo wzmożonej drażliwości, niepokoju, nadmiernego napięcia emocjonalnego. Efektem takiego stanu emocjonalnego są też poważne szkody w kluczowych obszarach życiowych – problemy zawodowe (niemożność efektywnej pracy czy w ogóle jej podejmowania), rodzinne, finansowe i cały szereg innych.

Powody wstąpienia zespołu wzmożonej przewlekłego są zróżnicowane. Zdecydowanie najczęściej przebiega on jako integralna część neurastenii hipostenicznej lub neurastenii astenicznej, może też być maską innych zaburzeń nerwicowych (np. leku uogólnionego). Bardzo często uczucie przewlekłego zmęczenia jest też objawem zaburzeń depresyjnych (w tym dystymii), może wówczas przebiegać ona tylko w takiej postaci (bez obniżenia nastroju lub tylko z nieznacznym jego obniżeniem). Może też zespół przewlekłego zmęczenia być sygnałem poważniejszym problemów somatycznych – np. niektórych zespołów zaburzeń endokrynologicznych, krążeniowych czy neurologicznych.

Solidnie przeprowadzona diagnoza jest tutaj absolutnie kluczowa.

 

Diagnoza zespołu przewlekłego zmęczenia w Specjalistycznej Poradni Leczenia Zaburzeń Psychogennych Relatio prowadzona jest przez doświadczonego lekarza, specjalistę psychiatrii, mającego również wykształcenie psychoterapeutyczne.

 

Leczenie

Metody leczenia zespołu przewlekłego zmęczenia jakie stosujemy w Specjalistycznej Poradni Leczenia Zaburzeń Psychogennych Relatio zależne są od wcześniej postawionej diagnozy i oceny – zarówno charakteru jak i skali nasilenia objawów.

Podstawowym celem leczenia jest poprawa samopoczucia i jakości funkcjonowania pacjenta – zdolności do lepszej mobilizacji i wzrostu aktywności.

  1. W sytuacji rozpoznania neurastenii hipostenicznej lub astenicznej dominującą formą leczenia będzie krótkoterminowa psychoterapia poznawczo-behawioralna (psychoedukacja, trening umiejętności psychologicznych, trening asertywności), czasami wsparta krótkoterminową farmakoterapią (niektóre leki przeciwdepresyjne). Istotnym oddziaływaniem będzie też zmiana nieadekwatnych wzorców życiowych (nadmiernego przeciążenia, utrwalonych schematów unikania aktywności). W sytuacji braku zasadniczej poprawy objawowej niezbędna może okazać się psychoterapia długoterminowa.
  2. W sytuacji rozpoznania zespołu przewlekłego zmęczenia w następstwie współistniejącej u pacjenta depresji dominującą formą leczenia będzie farmakoterapia (leki przeciwdepresyjne) stosowana łącznie z krótkoterminową psychoterapią poznawczo-behawioralną.
  3. W sytuacji rozpoznania zespołu przewlekłego zmęczenia w następstwie współistniejących u pacjenta objawów nerwicowych (lękowych) dominującą formą leczenia będzie psychoterapia długoterminowa.
  4. W sytuacji rozpoznania zespołu wzmożonej drażliwości jako objawu innych zaburzeń somatycznych niezbędne będzie podjęcie adekwatnego leczenia (internistycznego, neurologicznego).

 

Leczenie prowadzone jest przez doświadczonych lekarzy – specjalistów psychiatrii, psychologów i psychoterapeutów.

Zasadnicze założenia dotyczące leczenia są określone Standardami postępowania klinicznego realizowanymi w Specjalistycznej Poradni Leczenia Zaburzeń Psychogennych Relatio.