Zespół wzmożonej drażliwości – kliniczny program leczenia

Start /  Menu Główne /  Programy leczenia  / 

PROGRAM KLINICZNY LECZENIA ZESPOŁU WZMOŻONEJ DRAŻLIOWOŚCI

 

Rejestracja 510 – 358 – 300

 

 

Osoby prowadzące diagnozę i leczenie:

Marek Tomaszewski, specjalista psychiatra, certyfikowany psychoterapeuta

Lidia Zawieja, specjalista ds. diagnozy i psychoterapii dla osób z wzmożoną drażliwością i trudnością w kontroli impulsów, psychoterapeuta psychodynamiczny

Edyta Wierzbicka, ukończona specjalizacja z psychologii klinicznej, psychoterapeuta psychodynamiczny

Maciej Wójcik, psycholog, dyplomowany psychoterapeuta psychodynamiczny

Maja Biała, psycholog, dyplomowany psychoterapeuta psychodynamiczny

Rafał Zbozień, psycholog, psychoterapeuta poznawczo-behawioralny w trakcie szkolenia

 

Program dedykowany jest osobom skarżącym się na utrzymujące się przewlekle objawy wzmożonej drażliwości i trudnością w kontroli impulsów.

Obejmuje on następujące oddziaływania terapeutyczne:

  1. Diagnozę kliniczną mającą na celu określenie powodów zespołu wzmożonej drażliwości.
  2. Leczenie – wybór optymalnej metody, ocenę jej efektywności, zakończenia leczenia.

Diagnoza kliniczna

 

W procesie diagnozy klinicznej musimy określić przede wszystkim to, czy charakter objawów potwierdza wystąpienie zespołu wzmożonej drażliwości oraz co może być przyczyną jego wystąpienia u pacjenta.

W obrazie klinicznym zespołu wzmożonej drażliwości dominują objawy stale utrzymującej się wzmożonej drażliwości, często odczuwanej złości, napięcia emocjonalnego oraz trudności w kontrolowaniu impulsów (zachowań agresywnych, nadmiernej reaktywności, itp.). Współistnieją z nimi objawy bezsenności, obniżonego samopoczucia lub chwiejnego nastroju, rzadziej nadmiernego zmęczenia i zniechęcenia. Efektem takiego stanu emocjonalnego są też poważne szkody w relacjach z ludźmi – konflikty interpersonalne (w tym rodzinne i małżeńskie), problemy w pracy, a czasami nawet konflikty z prawem.

Powody wstąpienia zespołu wzmożonej drażliwości są zróżnicowane. Zdecydowanie najczęściej przebiega on jako integralna część neurastenii hiperstenicznej, może też być maską innych zaburzeń nerwicowych. Stosunkowo często wzmożona drażliwość jest też objawem zaburzeń depresyjnych, zwłaszcza wtedy, gdy towarzyszy jej wyraźne obniżenie nastroju. Rzadziej stanowi stały rys osobowościowy będąc dominującym wzorcem budowania relacji z otoczeniem. Czasami też związana jest z nadużywaniem środków psychoaktywnych i alkoholu (ale też uzależnień behawioralnych) ujawniając się zwłaszcza podczas okresów abstynencji.

 

Diagnoza zespołu wzmożonej drażliwości w Specjalistycznej Poradni Leczenia Zaburzeń Psychogennych Relatio prowadzona jest przez doświadczonego lekarza, specjalistę psychiatrii, mającego również wykształcenie psychoterapeutyczne.

Leczenie

Metody leczenia zespołu wzmożonej drażliwości jakie stosujemy w Specjalistycznej Poradni Leczenia Zaburzeń Psychogennych Relatio zależne są od wcześniej postawionej diagnozy i oceny – zarówno charakteru jak i skali nasilenia objawów.

Podstawowym celem leczenia jest poprawa samopoczucia pacjenta – zmniejszenie drażliwości i napięcia emocjonalnego.

  1. W sytuacji rozpoznania neurastenii hiperstenicznej dominującą formą leczenia będzie krótkoterminowa psychoterapią poznawczo-behawioralna (psychoedukacja, techniki relaksacyjne, treningi radzenia sobie ze stresem, trening asertywności), czasami wsparta krótkoterminową farmakoterapią (niektóre leki przeciwdepresyjne, przy bardzo dużym nasileniu objawów krótkoterminowo leki normotymiczne). Istotnym oddziaływaniem będzie też zmiana nieadekwatnych wzorców życiowych (nadmiernego przeciążenia, unikanie silnych stresów). W sytuacji braku zasadniczej poprawy objawowej niezbędna może okazać się psychoterapia długoterminowa.
  2. W sytuacji rozpoznania zespołu wzmożonej drażliwości w następstwie współistniejącej u pacjenta depresji dominującą formą leczenia będzie farmakoterapia (leki przeciwdepresyjne) stosowana łącznie z krótkoterminową psychoterapią poznawczo-behawioralną.
  3. W sytuacji rozpoznania zespołu wzmożonej drażliwości w następstwie współistniejących u pacjenta objawów nerwicowych (lękowych, somatyzacyjnych) dominującą formą leczenia będzie psychoterapia długoterminowa.
  4. W sytuacji rozpoznania zespołu wzmożonej drażliwości jako objawu głębszych dysfunkcji osobowościowych dominującą formą leczenia będzie długoterminowa psychoterapia skoncentrowana na zmianie nieprawidłowych wzorców wewnątrzpsychicznych. W sytuacji znaczącego nasilenia objawów może być niezbędna również krótkoterminowa farmakoterapia (leki normotymiczne).
  5. W sytuacji rozpoznania zespołu wzmożonej drażliwości występującej w następstwie nadużywania alkoholu lub innych środków psychoaktywnych oddziaływania lecznicze powinny być skoncentrowane na leczeniu choroby podstawowej. Możliwe jest jednak w takiej sytuacji podjecie też krótkoterminowej farmakoterapii i psychoterapii celem zmniejszenia intensywności objawów.

Leczenie prowadzone jest przez doświadczonych lekarzy – specjalistów psychiatrii, psychologów i psychoterapeutów.

Zasadnicze założenia dotyczące leczenia są określone Standardami postępowania klinicznego realizowanymi w Specjalistycznej Poradni Leczenia Zaburzeń Psychogennych Relatio.