Psychoterapia grupowa

Start /  Menu Główne /  Psychoterapia / 

Terapia grupowa to forma leczenia, która ma wyjątkowe cechy terapeutyczne, które nie występują w innych psychoterapiach. Nie ma sobie równych, ponieważ korzysta z potężnego narzędzia terapeutycznego jakim jest grupa. Potęga tego narzędzia wynika zaś z roli, jaką relacje interpersonalne odgrywają w naszym rozwoju psychicznym.”

Irwing D. Yalom                                             

 

 

Zapraszamy do uważnego przeczytania kolejnych akapitów, gdzie przedstawimy nasze spojrzenie na psychoterapię grupową. Wynika ono z licznych doświadczeń klinicznych, posiadanej wiedzy oraz identyfikacji z autorytetami spotkanymi na drodze budowania własnej tożsamości psychoterapeutycznej, dzięki czemu możemy wierzyć, że program leczenia, który Państwu proponujemy jest godny uwagi.

Mamy nadzieję, że starannie przygotowany przewodnik po terapii grupowej, jak również rzetelna oferta przygotowana przez naszych psychoterapeutów pomoże Państwu śmielej i z większym zaufaniem rozważyć skorzystanie z tej formy leczenia.

 

 

Psychoterapia grupowa. Tak na pierwszy rzut oka

 

Psychoterapia grupowa jest uznanym i efektywnym modelem leczenia psychoterapeutycznego. Opiera się na bogatej tradycji klinicznej wyrastającej z doświadczeń wielu znakomitych badaczy i praktyków takich jak m.in. S.H Foulkes, Jacoba L. Moreno, Samuel Slavson, Wilfred R. Bion, którzy byli prekursorami adaptacji myśli i techniki psychoanalitycznej do psychoterapii grupowej. Na przestrzeni ostatniego stulecia ta forma leczenia ewoluowała w oparciu o badania naukowe oraz doświadczenia kliniczne lekarzy,psychologów, psychoanalityków głęboko przekonanych o jej użyteczności m.in. dzięki wieloletnim staraniom cieszącej się zaufaniem środowiska i pacjentów Kliniki Tavistoc w Londynie czy licznym psychoanalitykom grupowym pracującym nad metodą na wschodnim wybrzeżu USA.

Współcześni klinicyści dostrzegają w psychoterapii grupowej potencjał terapeutyczny przynoszący wyraźne korzyści w wielu trudnościach i dolegliwościach psychicznych poprzez umieszczenie ich w szerszym kontekście interpersonalnym niż klasyczna relacja pacjent- psychoterapeuta, gdzie kolejnym wartościowym i ważnym punktem odniesienia oraz osią leczenia staje się właśnie grupa.

Dowodem tego jest powszechne stosowanie psychoterapii grupowej, zwłaszcza tej o charakterze psychodynamicznym, wyrosłym z doświadczeń psychoanalizy i współczesnej wiedzy dotyczącej funkcjonowania ludzkiego umysłu i mózgu, przez wiodące ośrodki kliniczne.

 

Założenia psychoterapii grupowej. No dobrze, ale jak to działa?

 

Psychoterapia grupowa przyjmuje pryzmat patrzenia na problemy psychiczne jako mające swoje źródło w relacjach z innymi ludźmi i w tych relacjach się przejawiające. Dlatego indywidualne trudności są widoczne i odczuwalne również w grupie terapeutycznej, w relacjach z uczestnikami, z całą grupą i z prowadzącymi psychoterapeutami. Mogą być w grupie przeżywane, a także poddawane refleksji i zmianie. Grupa staje się środowiskiem terapeutycznym, które sprzyja poznawaniu siebie, innych ludzi, nieświadomej specyfiki tworzenia się i przeżywania relacji, a co najważniejsze leczeniu objawów i zaburzeń psychicznych. Daje możliwość zrozumienia i zmiany nawykowych sposobów myślenia, przeżywania, zachowania. Poszerzenie i pogłębienie świadomości pozwala uzyskać szerszą perspektywę w podejmowaniu życiowych wyborów i rozwiązywaniu wewnętrznych konfliktów.

W trakcie procesu terapeutycznego grupa ewoluuje, z czego korzystają wszyscy jej uczestnicy. Jest to możliwe dzięki stałości i ciągłości spotkań, interakcjom zachodzącym pomiędzy jej uczestnikami, terapeutą i wspólnemu mianownikowi, który ich łączy, a mianowicie celowi grupy, jakim jest leczenie. Relacje, rozmowy, refleksje, fantazje, sposób doświadczania siebie na tle grupy, przeżywania terapeuty, innych członków grupy, stosunek do zasad i norm grupowych, sposób i rodzaj wnoszonej problematyki, stwarzają nieustanny, dynamiczny ruch w swoistym mikrokosmosie, jakim jest grupa i stają się osią jej leczenia.

W grupie terapeutycznej jak na dłoni widać charakterystyczne dla uczestników wzorce uczuć, myśli i zachowań, punkty fiksacji rozwojowych i idące za nimi lęki i pragnienia, repertuar stosowanych mechanizmów obronnych, wzorce identyfikacji w obrębie tożsamości.

Członkowie grupy widzą siebie w tym mikrokosmosie, są widziani i przeżywani przez innych. Początkowo może to budzić dużo lęku. Nie jest niczym niezwykłym wśród osób podejmujących psychoterapię grupową odczuwanie pewnych oporów czy nawet niechęci. Z czasem, wraz z rozwojem relacji grupowych i samej grupy jako silnej, spójnej, wspierającej i gotowej do zajmowania się nawet najtrudniejszymi problemami i uczuciami, daje to możliwość zdobycia wglądu dotyczącego własnych trudności, zachowań, uczuć, relacji i zwiększenia samoświadomości poprzez korzystanie z coraz bardziej pogłębionego, żywego, otwartego, czasami konfrontującego i trudnego dzielenia się przemyśleniami i uczuciami przez członków grupy.

Członkowie grupy stają się dla siebie lustrem, w którym w bezpieczny sposób mogą się wzajemnie przeglądać. Zróżnicowanie grupy pozwala dostrzec w innych leczących się osobach różne, często dotąd nieświadome aspekty siebie.

Manifestujące się przeszłe wzorce zachowań i sposoby przeżywania mają tendencję do powtarzania się w teraźniejszości, stanowiąc często o problemach pacjentów. Eksploracja tych wzorców, psychicznych reprezentacji doświadczania siebie i innych w grupie, która ukonstytuuje się jako bezpieczna i godna zaufania pozwala nie tylko, jak pisałem wyżej uzyskać w nie wgląd i poszerzyć samoświadomość, ale również przeformułować je w oparciu o nowe, nie traumatyzujące doświadczenie, które zapewnia grupa terapeutyczna. Proces terapeutyczny czyni grupę jako całość dojrzalszą niż niedojrzałe aspekty poszczególnych jej członków, co pozwala każdemu uczestnikowi na oparcie się w obrębie swojej problematyki na jej potencjale.

O leczącym potencjale grupy stanowią m.in. zdolność do refleksji, która pozwala nie odpowiadać jej w traumatyzujący sposób na nieświadome zaproszenia do takiej odpowiedzi ze strony poszczególnych uczestników, zapewnienie wsparcia i troszczenie się o uczestników, identyfikacja z pomocną, czuwającą, obserwującą i interpretującą rolą jaką pełni wobec całego procesu doświadczony psychoterapeuta.

 

 

Bycie pacjentem w grupie terapeutycznej. Jak mi tam będzie?

Udział w grupie terapeutycznej niezależnie od jej formuły (długoterminowa, limitowana czasowo, wsparcia/dedykowana) zwłaszcza początkowo może być trudny, budzący dużo lęku, oporu czy nawet niechęci i złości.

Z czasem dostrzegalne dla uczestników stają się różne konteksty powstawania uczuć, myśli, objawów czy tworzenia się określonych relacji, a środowisko grupy staje się na tyle bezpieczne i wspierające, aby móc dostrzegać i z korzyścią dla pacjentów leczyć te z nich, które są źródłem ich psychicznego cierpienia.

Oczywiście każdy przeżywa udział w grupie w swoisty, charakterystyczny dla siebie sposób, co można porównać z udziałem w innego rodzaju grupach, jak choćby w rodzinie pochodzenia lub aktualnej, klasie w podstawówce, grupie kolonijnej, środowisku zawodowym. Z jednej strony można by się pokusić o obiektywny opis tych grup, a z drugiej dla każdego z ich uczestników tj. rodzeństwa, kolegi ze szkolnej ławki czy kolonii, znajomej z pracy będą one w przeżyciu nieco inne. Na co dzień zazwyczaj przyjmujemy naszą subiektywną rzeczywistość tych doświadczeń jako obowiązującą, często nawet mając świadomość, że dla pozostałych jej uczestników jest ona w pewnym stopniu odmienna.

Grupa terapeutyczna mająca swoje obiektywne ramy takiej jak czas i miejsce jej spotkań, liczba uczestników czy określone zasady na jakich się odbywa, również będzie tworzona i odbierana poprzez subiektywne doświadczenia pacjentów, które po części będą ujawniać wspólny mianownik tych przeżyć. Tak jak w klasie, kiedy wszyscy idą na wagary wyrażając grupowy sprzeciw wobec zasad panujących w szkole i pragnienia niezależności od nich czy przeżywany przez rodzinę smutek z powodu utraty ważnego jej członka, czy złość zespołu pracowników na nielubianego kolegę, tak grupę terapeutyczną mogą łączyć dzielone przez wszystkich nadzieje, pragnienia czy obawy np. nadzieja na wyleczenie się, pragnienie posiadania idealnego terapeuty bądź obawa przed byciem niezaakceptowanym przez współuczestników.

W tych zmiennych i ewoluujących procesach każdy z pacjentów zaszczepia i może z czasem odnaleźć swój subiektywny sposób przeżywania, i jednocześnie, odmiennie niż jest to w grupach, które nie mają charakteru terapeutycznego, przy pomocy grupy i terapeuty poddawać go refleksji i zmianie.

Grupa staje się swoistym lustrem i jednocześnie środowiskiem, w którym poddane refleksji nieświadome motywy, które mogą mieć tendencję do niekorzystnego zniekształcania obrazu siebie i innych czy powtarzania traumatyzujących relacji lub powstawania objawów mogą być leczone i korygowane.

Aby z korzyścią dla siebie uczestniczyć w powyższym procesie leczenia, istotne jest bycie autentycznym. Oznacza to szczere i możliwie otwarte mówienie o tym, jak przeżywa się siebie w grupie, pozostałych jej uczestników, jakie uczucia wzbudza terapeuta, jaki ma się stosunek do zasad panujących w grupie czy aktualnie pojawiających się wątków rozmów. Ważne jest wprowadzanie do dialogu z grupą myśli, jakie rodzą się, kiedy zmierza się na kolejną sesję terapeutyczną i podczas jej trwania, snów które wiążą się z grupą, lub śnią się po niej lub przed nią, fantazji na temat osób będących w grupie, dzielenie się pragnieniami, obawami i lękami związanymi z uczestnictwem w terapii. Zaleca się także mówienie o ewentualnym odreagowywaniu emocji związanych z leczeniem oraz przestrzeganie kontraktu, z którym każdy uczestnik grupy się zapoznaje i go akceptuje, co zapewnia bezpieczną ramę dla przebiegu terapii.

 

 

Formy psychoterapii grupowej. Jak znaleźć grupę odpowiadającą moim problemom?

W obrębie psychodynamicznej psychoterapii grupowej można spotkać kilka różnych form, w jakich takie leczenie jest proponowane. Ich wybór determinowany jest przede wszystkim psychopatologią i problematyką jaką mają leczyć. Podjęcie decyzji o wyborze psychoterapii grupowej w ogóle i dalej dopasowanie odpowiedniej formuły w obrębie psychoterapii grupowej powinno zawsze odbywać się w konsultacji ze specjalistą mającym doświadczenie w tym zakresie. Może to być psychiatra posiadający przygotowanie psychodynamiczne bądź psychoterapeuta psychodynamiczny. Wszystkie opisane formy wyrastają z tradycji psychoanalitycznej i psychodynamicznej i w swoim rdzeniu bazują na założeniach leczenia, które opisałem w zakładce „Założenia psychoterapii grupowej”.

 

Długoterminowa psychodynamiczna psychoterapia grupowa

Najpowszechniej zalecaną i mającą najszersze zastosowanie terapeutyczne jest długoterminowa grupa psychodynamiczna. Zazwyczaj grupa taka ze względu na swoją długoterminową specyfikę jest grupą półotwartą. Oznacza to, że w trakcie jej trwania mogą do niej być włączani nowi pacjenci, jak również to, że ukończenie leczenia przez poszczególnych jej członków i ich odejście z grupy nie powoduje jej końca. Zarówno proces włączania do grupy jak i jej kończenia nie są przypadkowe i są przedmiotem pracy grupy, budzą wiele emocji, będąc jednocześnie naturalną konsekwencją jej ciągłości. Zazwyczaj grupa taka liczy 8-10 uczestników, którzy spotykają się raz bądź dwa razy w tygodniu, by pracować nad swoimi dolegliwościami i problemami psychicznymi. Niezdefiniowany koniec trwania grupy pozwala na najpełniejszy wgląd w siebie, analizę i zmianą dokonującą się na poziomie objawowym i konfliktowym.

Długoterminowy charakter grupy tworzy leczący potencjał dla uzyskania trwałej zmiany na poziomie struktury osobowości z możliwością przynajmniej częściowego wyrównania deficytów rozwojowych czy modyfikacji nieadekwatnych reprezentacji psychicznych siebie i innych, co jest znacznie trudniej osiągalne, a czasami niemożliwe w formach krótkoterminowych.

Taką formę psychoterapii prowadzi jeden bądź dwóch psychoterapeutów, którzy przysłuchują się grupie komentując zarówno zachodzące w niej procesy, jak i dzieląc się swoim rozumieniem problematyki poszczególnych jej uczestników.

 

 

Limitowana czasowo grupowa psychoterapia psychodynamiczna

Inną często proponowaną formą psychodynamicznej psychoterapii grupowej jest terapia limitowana czasowo. Ma ona przewidziany początek, taki sam dla wszystkich uczestników, którzy rozpoczynają grupę razem w jednym momencie, jak i koniec będący datą graniczną uczestniczenia w terapii dla wszystkich pacjentów. Psychoterapia limitowana czasowo jest rozpowszechniona w oddziałach klinicznych zarówno w Polsce jak i na świecie ze względu na swoją efektywność i skupienie się w dużym stopniu na wyraźniej, niż w grupie długoterminowej, zdefiniowanym problemie, co pozwala uzyskać dużą skuteczność leczenia w stosunku do czasu i kosztów. Jej sukces w służbie zdrowia wynika również z bardziej przyziemnych powodów, jakimi jest określona przez NFZ refundacja czasu leczenia czy możliwie mało uciążliwy dla pracodawców czas trwania zwolnienia lekarskiego. Ten być może mało empatyczny pragmatyzm nie powinien jednak przykrywać zalet takiej grupy. Jasna struktura czasu trwania, taka sama dla wszystkich pozwala jasno zobaczyć nieświadomą dynamikę problemów pacjentów rezonujących z wyraziście zarysowanymi, dynamicznie zachodzącymi etapami pracy grupy.

Skupienie na konkretnej problematyce pacjentów pozwala z kolei efektywnie zająć się tymi punktami zapalnymi, co potrafi być wystarczającą interwencją terapeutyczną w zakresie zaktywizowanej w określonym momencie życia trudności psychopatologicznej. Pozwala to uczestnikowi z satysfakcją przejść dany kryzys, pozbyć się objawów, uzyskać duży wgląd w obrębie wnoszonej trudności, a w razie potrzeby z tak wykonaną pracą kontynuować psychoterapię już w formie indywidualnej z dużym psychologicznym handy cupem.

W tej formie leczenia, tożsamej z pracą w oddziałach klinicznych grupa liczy około 10 osób i zazwyczaj dwóch terapeutów. A każda z sesji terapeutycznych składa się z indywidualnej rozmowy jednego z pacjentów z wybranych psychoterapeutą, której przysłuchuje się reszta grupy, by następnie również dzielić się swoimi spostrzeżeniami i rozumieniem płynącym tak z usłyszanej historii pacjenta, jak i z bycia w relacji z nim w obrębie grupy. Dany dzień może składać się w zależności od wcześniejszego ustalenia z kilku sesji terapeutycznych.

 

Grupy wsparcia/ grupy dedykowane

Kolejnym rodzajem grup terapeutycznych są grupy dedykowane bądź grupy wsparcia. Często takie grupy utożsamiane są w powszechnym rozumieniu z psychoterapią grupową w ogóle. W dużej mierze przyczynił się do tego wszechobecny ruch AA również korzystający z tej formy grup jako grup wsparcia dla osób z problemem alkoholowym. Grupy wsparcia mogą być jednak adresowane do pacjentów z szeroką gamą problematyki i dotyczyć np. wsparcia i radzenia sobie z sytuacją rozstania, agresji, problemów z zakresu odżywiania, doświadczenia psychozy, cierpienia na określoną chorobę somatyczną i wielu innych zagadnień, dla których środowisko osób borykających się z podobnymi trudnościami dostarcza dużego wsparcia, możliwości czerpania z doświadczeń innych w zakresie danego problemu, możliwości radzenia sobie z daną sytuacją oraz oparcia się na wiedzy i doświadczeniu terapeuty, który powinien być ekspertem w tej konkretnej problematyce. Zdarza się, że przy okazji udziału w grupach wsparcia może wyłonić się szerszy zakres problematyki wykraczający poza umówione ramy pracy grupy, który na tym gruncie nie silnie eksplorowany, ale zauważony może podlegać korekcji lub być przedmiotem rozważenia rozpoczęcia którejś z pogłębionych form psychoterapii.

 

 

Szczególna rola i przygotowanie psychoterapeuty grupowego. Czy aby na pewno trafię pod opiekę odpowiedniego specjalisty?

 

Psychoterapia grupowa jest rekomendowana jako efektywna, rzetelna i bezpieczna forma leczenia względem wielu trudności i zaburzeń psychicznych. Należy jednak pamiętać, iż jest to forma o dużej złożoności, a co za tym idzie wysokich wymaganiach wobec prowadzących ją psychoterapeutów.

Porównując pacjentów grupy terapeutycznej wraz z podstawowym celem grupy, jakim jest leczenie jej uczestników, do orkiestry symfonicznej, gdzie mnogość instrumentalistów ma do odegrania skomplikowaną symfonię, znajdujemy wyrazistą analogię pomiędzy psychoterapeutą prowadzącym grupę, a dyrygentem dbającym o harmonijną grę orkiestry.

W obu przypadkach mamy do czynienia z czułą materią, gdzie niewielkie detale przeoczone przez czuwających nad procesem grupowym bądź artystycznym dyrygentów mogą zadecydować, że zamiast uczestnictwa w wartościowym koncercie będziemy uczestnikami i słuchaczami niezrozumiałej kakofonii.

Dlatego właśnie, aby prowadzić psychoterapię grupową wymagane jest duże doświadczenie nie tylko w pracy psychoterapeutycznej, ale również w tym szczególnym rodzaju pracy terapeutycznej, jakim jest praca z grupami. Wymaga ona precyzyjnego ucha pozwalającego wśród wielu wątków, uczuć, relacji usłyszeć, nastroić i pomóc wybrzmieć melodii właściwej każdemu z uczestników tej swoistej orkiestry, ale również uchwycić melodię znaczeń i emocji związanych z tożsamością, kulturą i aktualną problematyką całej grupy. Jedynie wytrawny dyrygent daje możliwość na harmonijne, wspólne odegranie symfonii, dzięki której proces leczenia staje się pełniejszy i bogatszy poprzez partycypowanie poszczególnych uczestników w leczeniu całej grupy.

Oznacza to, że aby móc zaoferować rzetelną psychoterapię grupową potrzebne jest solidne przygotowanie merytoryczne i kliniczne. Stosowną wiedzę zapewnia ukończenie szkoły psychoterapeutycznej, w ramach której można nabyć narzędzia niezbędne do pracy z pacjentami tak indywidualnie jak i z grupami oraz stałe pogłębianie wiedzy poprzez czytanie i zgłębianie tak klasycznych jak i nowych tekstów z tej dziedziny czy udział w poświęconych jej seminariach i konferencjach.

Możliwość adekwatnego i korzystnego dla pacjentów korzystania z tej wiedzy nadaje jedynie stały kontakt terapeuty z tym modelem pracy, który wydaje się być niezbędnym szlifem umożliwiającym pracę z grupami. Powinien być on poparty setkami godzin spędzonymi na sali terapeutycznej w pracy z grupami, gdzie nawet doskonała znajomość zachodzących, swoistych procesów grupowych, nie czyni pod żadnym pozorem kolejnej grupy podobną do poprzedniej tworząc każdorazowo konstelację determinowaną zróżnicowaniem diagnostycznym pacjentów, określonymi warunkami prowadzenia terapii, historią i kulturą grupy czy osobowością terapeuty.

Korzystając tym razem z innej, niż przedstawionej wyżej muzycznej, metafory opisującej psychoterapeutę grupowego można stwierdzić, że nie powinien on pozostawać sam sobie sterem, okrętem i żeglarzem mając świadomość swojej odpowiedzialności za grupę, pacjentów i leczenie. Tylko współpraca z innymi klinicystami pozwala z czasem ukształtować własną tożsamość terapeutyczną, niwelując ryzyko popadnięcia w fasadowe samozadowolenie z pełnionej roli.

Tak jak nauce każdego rzemiosła sprzyja praca u boku mistrza, tak również nie sposób przecenić możliwości czerpania i identyfikacji terapeuty grupowego z relacji mistrz-uczeń. Żmudna, ale cenna nauka odbywa się poprzez współprowadzenie terapii w roli ko-terapeuty, możliwość obserwacji warsztatu pracy, wsłuchanie się w uwagi na temat doświadczenia swoich mentorów. Kolejnym istotnym elementem rozwijania warsztatu pracy jest udział w zespołach klinicznych, gdzie rozumienie pacjentów i podejmowane interwencje terapeutyczne budowane są w dialogu z biorącymi udział w procesie leczenie lekarzami, psychologami, pielęgniarkami czy stażystami. Zbliżenie się do możliwie najpełniejszego rozumienia nieświadomych procesów zachodzących w grupie pomiędzy jej uczestnikami, uczestnikiem a grupą czy poszczególnymi uczestnikami lub grupą a terapeutą, przy porzuceniu utopijnej nadziei na możliwość uchwycenia ich w pełni, wspomaga nieustanna współpraca terapeuty z doświadczonymi superwizorami. Ich wsparcie, z którego korzystanie jest nieodzownym wyznacznikiem profesjonalizmu, higieny i etyki pracy psychoterapeuty, pozwala terapeucie zanurzonemu bezpośrednio w zmiennych nurtach grupowego procesu nawigować grupę i pacjentów w bezpieczny i rzetelny sposób.

 

Wasze najczęstsze pytania

Obawy, prawdy i półprawdy dotyczące psychoterapii grupowej

 

Nieutrzymywanie dyskrecji poza grupą.

Jedną z podnoszonych przez pacjentów obaw dotyczących udziału w grupach terapeutycznych jest obawa co do utrzymywania dyskrecji przez uczestników terapii co do przeżyć, faktów, sądów poszczególnych jej uczestników poza spotkaniami terapeutycznymi. Doświadczenie płynące z prowadzenia licznych grup terapeutycznych pokazuje jednak, że pacjenci bardzo dbają o zaufanie, jakie powstaje w grupie terapeutycznej. Pomimo silnych uczuć, często trudnych i bardzo osobistych treści wnoszonych na grupie można śmiało stwierdzić, że dyskrecja szybko staje się uwewnętrznioną normą grupy, która jest bardzo skrupulatnie przestrzegana przez wszystkich jej członków.

 

Psychoterapia grupowa jest gorszą formą leczenia od psychoterapii indywidualnej.

Nie ma powodów, aby myśleć o psychoterapii grupowej jako o gorszej formie psychoterapii niż terapia indywidualna. Badania dotyczące skuteczności obu form psychoterapii prowadzonej w nurcie psychodynamicznym lub psychoanalitycznym wskazują na zbliżoną ich efektywność. O badaniach szerzej będzie można przeczytać już wkrótce w artykule im poświęconym. Z pewnością obie formuły tworzą nieco inny kontekst obserwacji nieświadomych zjawisk zachodzących w relacji terapeutycznej.

 

Psychoterapia grupowa jest kosztowna.

Trudno niezgodzić się z faktem, że leczenie jako takie jest kosztowne, także w zakresie korzystania z psychoterapii. Psychoterapia grupowa jest mniej kosztowna od indywidualnej ze względu na rozłożenie kosztów na większą ilość uczestników, co być może pozwolić skorzystać z leczenia psychoterapeutycznego poza państwową służbą zdrowia nieco szerszemu gronu pacjentów.

 

Na grupie wszyscy mają ten sam problem.

Takie stwierdzenie zakorzenione jest w świadomości ludzi przez kulturę masową najczęściej ukazującą wszelakie grupy wsparcia np. dla osób uzależnionych od alkoholu. Oczywiście tak jak np. w leczeniu problemu alkoholowego lub grup wsparcia dedykowanych np. osobom zmagającym się z jakąś chorobą somatyczną tworzenie homogenicznej grupy jest dalece zasadne. Należy jednak pamiętać, że grupy psychoterapeutyczne pracujące w oparciu o analizę nieświadomych konfliktów, wzorców relacyjnych czy niedojrzałych mechanizmów obronnych tworzą pacjenci, którzy zgłaszają się na terapię z różną problematyką.

 

Od terapii można się uzależnić.

Psychoterapia psychodynamiczna bazuje na zależności jaka tworzy się między terapeutą, pacjentem i grupą, co daje pole do analizy problematyki pacjenta, możliwość żywego doświadczenia siebie w relacji i zmianę niekorzystnych wzorców osobowościowych czy poradzenie sobie z nieświadomymi konfliktami intrapsychicznymi, co nie jest jednak tożsame z uzależnieniem. Psychoterapia zmierza do tego, aby pacjent mógł budować korzystne dla siebie zależności z ludźmi poza terapią i jednocześnie był w stanie zachować autonomię i wolność w zakresie podejmowanych wyborów i działań dzięki większej samoświadomości.

 

Słuchanie problemów innych mnie przytłoczy.

Uczestniczenie w grupie terapeutycznej wiąże się z słuchaniem o problemach jej uczestników. Może być to trudne, ale również wspierające, jako, że więź jaka tworzy się pomiędzy uczestnikami grupy pozwala z czasem na badanie i poznawanie bardzo osobistego sposobu przeżywania siebie i świata przez wszystkich uczestników grupy. Z czasem można dostrzec, że to, jakie uczucia i myśli wzbudzają inni uczestnicy i ich problematyka staje się swoistym kompasem pozwalającym nawigować po własnej nieświadomości, a potencjał grupy do wytrzymywania i radzenia sobie z trudnymi emocjami może stać się uwewnętrznionym doświadczeniem pozwalającym na stabilniejsze funkcjonowanie poza grupą.